Vandaag wordt onze Sterre 11 jaar.
Al vanaf het prille begin laat zij een ander licht schijnen. En wát voor een licht. Wij hoeven alleen maar te volgen…
Wat zijn we trots op en blij met hoe goed het met haar en ons gaat.
Wij wensen iedereen een stralend en schitterend 2020!

“Hoe oud is je dochter?”
De oppas van een vriendinnetje van Sietse staat voor de deur en ik heb haar net verteld dat Sietse een zus heeft.
  “Ze wordt bijna 11”, antwoord ik.
“Oh, dan heb je het nog net makkelijk, de moeilijkste tijd komt eraan”, zegt de oppas.
  In mezelf moet ik lachen, maar ik hou wijselijk mijn mond. Ik knik maar wat.

‘s Avonds vertel ik het voorval aan Mark.
  “Grappig eigenlijk, dat iemand er blind vanuit gaat dat elke (kinder)ontwikkeling hetzelfde verloopt”, zeg ik.
Deze keer knikt Mark. Wij dénken hetzelfde.

Voor ons waren de eerste jaren van Sterres leven verreweg het zwaarst. Voor haar ook, trouwens. Haar traumatische geboorte, hartverscheurende frustraties omdat ze alles wilde maar lichamelijk nog niets kon, de negatieve voorspellingen van artsen en ga zo maar door.

Pas sinds groep 4, of eigenlijk sinds Rens ruim drie jaar geleden op ons pad kwam, zit Sterre steeds beter in haar vel. En wij ook.
Het gaat nu ontzettend goed met ons. En ook over de toekomst hebben wij een heerlijk gevoel.

Dokter Eduard van den Bogaert, de Belgische stamboomhealer die wij een aantal keer raadpleegden, noemt het: je envie.
Thijs Lindhout, de podcaster van wie ik een online training volg, noemt het: waar je van in de fik gaat staan.
En Michael Pilarczyk, de spreker naar wie mijn broer laatst luisterde, noemt het: waar je een kwispelstaartje van krijgt.

Ik heb het over de bezigheid waarvan je hart sneller gaat kloppen. Die je de tijd laat vergeten en je laat voelen waaróm je hier bent. Of het (nog?) een hobby is of (al) je werk, doet er niet toe. Jouw envie kan je nooit worden afgepakt, want het vuur voor deze passie brandt in jou. Het hoort bij jou. Het máákt jou.

Schrijven, spreken en healing zijn mijn envie. Ik kan mezelf daarin verliezen, op de positiefst denkbare manier. En ik kan er alles in kwijt én in vinden.
Wat ben ik dankbaar dat ik niet naar mijn envie hoefde te zoeken, maar er al jong mee in contact stond. En dat ik, omdat ik weet wat me drijft, nooit met pensioen hoef te gaan. Ik hoop altijd te blijven schrijven, spreken en healen. Zelfs als mijn ziel op een (hopelijk heel oude) dag verder reist…