Het is de mooiste, afschuwelijkste én meest indrukwekkende documentaire die ik ooit heb gezien: For Sama.
Vorige week keek ik ‘m, maar liefst twee avonden achter elkaar.
En wat ben ik geraakt door het verhaal van journaliste Waad Al-Kateab, haar man Hamza en hun dochtertje Sama. Vanuit hun stad Aleppo filmde Waad de oorlog in Syrië ‘van binnenuit’. Het resultaat is hartverscheurend én enorm inspirerend tegelijk.

De inspiratie die ik eruit haal, komt voort uit het feit dat Waad en Hamza voortdurend hun hart volgen. Tegen alle ratio en andermans verwachtingen in, blijven zij in Aleppo.
Na een kort familiebezoek in het buitenland, keren ze zelfs tóch weer terug naar hun eigen stad, terwijl de kans groot is dat ze daarmee hun dood tegemoet treden.
Maar deze dappere mensen volgen hun intuïtie: ze voelen dat ze dáár moeten zijn. Waad om te filmen wat er gebeurt, om dit (later) met de rest van de wereld te delen. En Hamza om als arts zijn ziekenhuis – het laatste in Oost-Aleppo dat nog niet gebombardeerd is – draaiende te houden.

“Achteraf begrijp ik zelf niet dat we dit hebben gedaan”, zegt Waad. “Maar het voelde als de enige juiste weg.”
Kies je ervoor om deze documentaire te kijken, dan laat-ie je waarschijnlijk nooit meer los.

De liefste mensen zorgen voor de stralendste lichtpunten.
Zo kregen wij de afgelopen week maar liefst dríe verrassingen op rij…

Het begon met een mij onbekende vrouw die voor ons raam verscheen.
“Namens mijn zus breng ik deze mand”, zei ze. En ze zette een mand vol lekkers op onze tuinbank.
Haar zus bleek de moeder van een klasgenoot van Sietse, die tijdelijk met haar gezin in hun vakantiehuis verblijft.
“Maar… waarom krijgen wij dit dan?” stamelde ik verbouwereerd.
“Omdat jullie zo ziek zijn geweest en mijn zus zich kan voorstellen dat het in deze tijd waarschijnlijk extra pittig is om voor Sterre te zorgen”, zei de vrouw.
Een veelzeggende stilte van mijn kant, die ook terug in huis nog wel even voortduurde…

De volgende dag bracht een andere vrouw, die ik alleen van gezicht ken, een prachtige bak met eieren. Echte én chocolade-exemplaren. Oók namens die lieve moeder van Sietse z’n klasgenoot…

Een paar dagen daarna belde de moeder. Namens alle ouders van Sietse z’n klasgenoten, werd er zondagavond een 3 gangen-diner bij ons thuis bezorgd, vertelde ze. Wij hoefden alleen maar de tafel te dekken…
Voor de derde keer tranen in onze ogen.
Deze ouders zouden even geleden een actie op touw zetten om geld in te zamelen voor onze Stichting Ster, maar dat werd afgelast vanwege de corona-maatregelen. Nu kregen wij dit diner om ons een hart onder de riem te steken.

Zij wisten het niet, dat wij er even doorheen zaten. En tóch wisten ze het. Blijkbaar.
Het hielp om ‘gezien te worden’. Wij kunnen er weer tegenaan. Hartverwarmend, allemaal.

Mild mogen we zijn, tijdens deze crisis. Mild voor onszelf, en mild voor de ander. Mild qua wat we vragen en mild qua wat we verwachten, bedoel ik dan.

Gelukkig zijn veel mensen ook mild. Er ontstaan mooie initiatieven; nieuwe tekenenen van verbinding.
Dat is prachtig!

Maar… niet iedereen lijkt mild gestemd.
Zo sprak ik laatst een juf die vertelde dat verschillende ouders boos waren; op haar en op de school waar zij werkt.
Ik zag alleen maar een juf die alles deed wat binnen haar vermogen lag om haar leerlingen van een afstand les te geven, terwijl ze thuis ook nog haar eigen kinderen moest ‘vermaken’.

“Waar kunnen die ouders nou boos om zijn?” vroeg ik een andere, vorig jaar gepensioneerde juf.
“Oh, al heb ik hier niemand over gesproken, dat kan ik zó opsommen”, antwoordde zij ervaren.
“De één vindt dat er te weinig lesstof wordt aangeboden, de ander vindt het te veel, weer een ander vindt de instructies onduidelijk. En ga zo maar door.”
Tja. Blijkbaar is het extreem moeilijk om het voor iedereen goed te doen.

En dan alle ouders zelf. Wij geven onze kinderen nu plots fulltime thuisonderwijs, terwijl we ook nog moeten proberen om (tussendoor) ons eigen werk te doen. Eigenlijk is het niet reeël. Niet voor leerkrachten en niet voor ons.

Maar het kan (even) niet anders. En juist daarom pleit ik voor mildheid.
“Kalmte kan je redden”, zegt Mark altijd.
“Mild zijn ook”, voeg ik daar nu aan toe.