De mooiste boeken. Thee. Huub van der Lubbes liedjes.
Healing. Chocolade. Huub van der Lubbes gedichten.
De ontroerendste reacties van lezeressen. Sushi. Huub van der Lubbes geruststellende bestaan.

Deze dingen troosten en raken mij zo, resoneren in mijn ziel; het zijn schoten in de roos.
Als ik er even doorheen zit, helpt de gedachte hieraan meteen. Twijfel ik een moment aan de zin van het bestaan en wat ons overkomt, dan denk ik aan mijn ‘rakers’ en voel dat werkelijk niets voor niets gebeurt. Dat alles, hoe naar sommige details ook mogen lijken, precies gaat zoals het moet…

Een ode aan het schrijven. Die wil ik nu graag schrijven.
Want al toen ik nog klein en bang was, hielp schrijven mij uit de brand. Ik deed niets liever dan verwoorden, met een pen vast in mijn hand. Van vreugde tot verdriet, van schaamte tot… wat eigenlijk niet? Álles kon ik delen.
En of er nou niemand meelas of zovelen, dat maakte eigenlijk niet uit. Schrijver zou ik worden, dat was al heel jong mijn besluit.

Nu ben ik dan zover en biedt schrijven nog steeds houvast. Het geeft mij zoveel toekomst, er is niets wat beter bij me past. Mijn nieuwe boek dat komt eraan en ondertussen borrelt het alweer. Het volgende verschijnt in mijn hoofd, zo gaat het keer op keer. Als ik denk aan later, zie ik een stapel door mij geschreven boeken staan. Want woorden heb ik meer dan zat en pennen, daar kom ik vast wel aan.

Soms vallen puzzelstukjes plots vanzelf op hun plek.
Dat gebeurt nu ook bij mijn nieuwe boek. Óns nieuwe boek moet ik zeggen, want ik schreef het samen met Sterre en Sietse.

Alles wordt duidelijk door een tiental zeer positieve reacties van proeflezers. Plus door het vinden van de juiste, perfecte illustrator. En ook nog in de vorm van tijd. Lees: de kinderen mogen weer naar school. Lees 2: Mama kan weer aan het werk!

En dus pak ik mijn nieuwe boekproject weer op. De tekst rondden de kinderen en ik in november 2019 al af.
Ik dacht dat het een kinderboek was geworden, maar verschillende uitgevers en later ook proeflezers vertelden dat het óók interessant, ontroerend en belangrijk om te lezen is voor volwassenen. Dus noem ik het nu een voorleesboek. Wat ouders, verzorgers, juffen of meesters kunnen voorlezen, zodat de boodschap – die ik nog even geheim houd – tegelijkertijd zowel kinderen als volwassenen bereikt.

De laatste redactieronde deed ik nog voor de coronacrisis. En nu ben ik in de afrondingsfase beland. De illustrator maakte afgelopen zaterdag verschillende foto’s van Sterre en Sietse, die ze gaat natekenen. Ik koos een formaat wat ik het beste vind passen voor dit boek en nu mag ik nog veel meer keuzes maken. Welk lettertype, hoe ga ik de bladzijdes precies indelen, hoe zie ik het omslag voor me? Dolblij word ik van hiermee bezig zijn. Heerlijk! Ik ga gauw weer back to work, dus…