Als het moet
dan draag ik jou
de wereld rond
En til ik je
over mijn schouder
van China tot Japan
Want het enige
dat telt is sámen
Liefde is alles
in dit leven
Daar draait het om:
om houden van
Dit gedichtje schreef ik ooit voor Sterre. Later maakte ik er een kaart van. Onlangs maakte mijn vriendin @sonja.brekelmans er een illustratie bij. En zo maakten we samen deze nieuwe versie van de kaart ‘Dragen’. Trots op!
Voor het eerst sinds jaren konden wij deze herfstvakantie niet naar Antwerpen. Normaal traint Sterre daar altijd bij TRAINM en logeren wij met z’n vieren minstens twee nachten in de Belgische stad.
Afgelopen zomer konden we gelukkig wel: we vertrokken toen in het begin van onze vakantie en Sterre profiteerde van de therapieën met alle robotica. Een week of twee later liep het aantal coronabesmettingen juist in Antwerpen razendsnel op en werd de stad ‘oranje gebied’. We waren heel blij dat Sterres trainingen er toen al op zaten.
Maar vorige week werd onze 15e therapiereis naar TRAINM dus wel ‘geblokkeerd’ (door corona). Gelukkig accepteerde Sterre dat snel. Zij is de grote initiatiefnemer van onze therapiereizen: ze weet precies wat ze wil en wij regelen dat en volgen haar.
En hoewel Sterre deze herfstvakantie graag naar Antwerpen wilde, is zij ook op een zeer wijze manier sensitief. Lees: zij voelt wat ‘de bedoeling’ is. Daarbij volgt ze ook nog nauwlettend het Jeugdjournaal, dus toen het aantal coronabesmettingen zowel in ons land als in België de laatste weken flink opliep, typte Sterre al snel: ‘Ik denk dat we deze vakantie de grens niet over mogen…’
Onze onverwachte vrije dagen vulden we met een uitje naar de bios en wat afspraken – op afstand – met familie. Verder dook Sterre in het heerlijke boek Ronja de roversdochter, want in november heeft ze een boekbespreking. Al met al werd het een ‘uitrustvakantie’. En hoewel dat noodgedwongen was, weten en voelen Sterre en ik allebei dat het precies zo gaat zoals het moet zijn. Even pas op de plaats maken is soms ook heel goed. Zolang wij meebewegen met de golven die naar ons toe spoelen, komt er vanzelf weer een tijd voor nieuwe therapie.
Gisteravond was Karin Bloemen te gast bij Jinek, om te vertellen over de verfilming van het boek Maar buiten is het feest. Dit door Arthur Japin geschreven boek is gebaseerd op Karins jeugd, waarin zij werd misbruikt door haar stiefvader. Zelf schreef Karin er later ook nog een boek over: Mijn ware verhaal.
Een verhaal zo heftig dat het iedereen raakt, dacht ik. Daarom raakte het mij des te meer dat ik Karin (weer) hoorde vertellen dat er nog steeds mensen zijn die het niet ‘begrijpen’. Die uitspraken doen zoals: “Is het nou niet eens klaar met dat praten over die incest?”
Hoewel de onderwerpen ‘incest’ en ‘het krijgen van een gehandicapt kind’ net zomin met elkaar zijn te vergelijken als we leed en pijn kunnen meten, zie ik toch een overeenkomst. En wel op het gebied van dit soort niet-empathische reacties.
“Moet zij nou wéér over haar gehandicapte kind schrijven?” Dat verwijt werd – naast gelukkig héél veel fijne reacties, die goud waard zijn! – ook ooit aan mij geadresseerd. Tja…
Sommige verhalen zijn zo allesomvattend, die gaan altijd (in steeds weer nieuwe fases) door. Hoe oud je ook mag worden. En hoe goed het ook met je mag gaan. En zelfs van generatie op generatie; trauma’s verdwijnen niet zomaar uit families…
En al kan ik me voorstellen dat dingen moeilijk invoelbaar zijn als je ze niet zelf hebt meegemaakt: laten we in ieder geval probéren om empathie te tonen voor ‘de ander’. Volgens mij maakt dat de wereld een stuk mooier. Toch?